Paola Navone deed deze opmerkelijke uitspraak als antwoord op de vraag voor wie zij ontwerpt. Want zegt zij ‘een ontwerp ontstaat altijd uit een ontmoeting en is dus nooit een eenzijdige creatie van de ontwerper’. Een mooie filosofische en romantische benadering die natuurlijk wel wat ver gaat. Het grappige is dat het omgekeerde ook waar zou kunnen zijn: ontwerp nooit voor vrienden. Want met welke motieven komt de samenwerking tot stand en hoe ga je met elkaar om bij meningsverschillen. Maar goed dit is natuurlijk ook te extreem gesteld. Wat Paola bedoelt is dat een ontwerp ontstaat aan de ene kant vanuit gevoel, intuïtie en smaak. Uitgevoerd door de ambachtelijke kant, waarbij een belangrijk deel subjectief is en ontstaan is vanuit het vertrouwen en de band tussen opdrachtgever en ontwerper. Daarom is het vaak ook zo moeilijk als de opdrachtgever bestaat uit een comité en al helemaal als de samenstelling daarvan verandert tijdens het proces. Dan begint de sluiptocht van het compromis. Het uitleggen van dingen die niet uit te leggen zijn. Gelukkig wordt dat vaak vergeten als alles af is en vervaagt de grens tussen het compromis en de verbetering. En heb je er meestal vrienden bijgekregen.
De nieuwe Incompany is uit. Afgelopen donderdag werden de ‘awards’ uitgereikt voor de bedrijven met de grootste aantrekkingskracht en de beste reputatie. Het zakenblad met onafhankelijk onderzoek naar Nederlandse organisaties laat ons goed zien dat er veel veranderd en dat de positie van het snelle geld wankeld. In de 5 jaar dat wij de Art Direction doen voor Incompany is de verwarring nog nooit zo groot geweest. Dat komt met name omdat er een mix zichtbaar is tussen mensen die willen veranderen vanuit overtuiging of eindelijk gehoord worden en bestuurders die rationeel weten dat het anders moet maar eigenlijk met hun gedrag de veroorzakers van de crises zijn. Maar goed wie geloof je nu ? Veranderingen op basis van oprechtheid geven in ieder geval meer vertrouwen en voor liefde en veiligheid hebben we nog heel wat werk te verzetten… Wil je dit nummer van Incompany ontvangen stuur dan een mailtje naar office@c-roots.com
Professioneel amateurisme noemt copywriter en vriend Hajo Francken het. De overtuiging van veel mensen dat ze overal verstand van hebben en alles kunnen. Niet dat ze lijden aan zelfoverschatting of dat ze arrogant zijn of zo, maar gewoon omdat er ook echt heel veel kan.
Foto’s maken is super gemakkelijk, er is altijd wel een camera in de buurt en het kan bijna niet meer mislukken. De camera regelt het licht en de scherpte en als je per ongeluk een wat vreemde uitsnede kiest dan ben je opeens hip en creatief. Toch halen veel mensen moeiteloos uit tientallen foto’s die ene foto die door een professional is gemaakt. Met film is het precies hetzelfde. In imovie kan je makkelijk je eigen filmpjes editten alles wijst vanzelf en als je het niet meer weet dan geeft google je ongetwijfeld een goede oplossing. Maar ook met het schrijven is het eigenlijk hetzelfde. Overal vandaan kan je stukjes tekst kopiëren, teksten worden voor je vertaald en de spelling check geeft wel aan of het goed of fout is. Maar het grote gevaar van al die mogelijkheden, programma’s templates, format’s en andere tools is dat het voor vele de norm wordt. Dat bijvoorbeeld de lay-out van het visitekaartje in het office programma iwork de standaard wordt. Dat de consumptie maatschappij zich uitbreid naar het domein creativiteit, waardoor authenticiteit en daarmee de basis voor vernieuwing verloren gaat. Daarnaast is het heel vermoeiend en tijdrovend om op elk gebied de discussie met de ‘amateur’ aan te gaan. Of de spellingscontrolle gelijk heeft. Hoe de foto gemaakt moet worden of hoe de film moet worden gemonteerd. Misschien is het voor die amateur goed om te beseffen dat het woord amateur is afgeleid van het franse woord voor liefhebber ( wikipedia ) en dat we als zodanig naar creatief werk zouden moeten kijken.
In Items stond onlangs een recensie van ons ‘Rootsbook’ voor Teleplan. Nu willen we jullie deze boekverfilming natuurlijk niet onthouden waarbij het vanzelfsprekend zo is dat de film zelden beter is dan het boek.
Het valt vaak niet mee om jezelf terug te zien op foto’s of film, je stem te horen op een geluidsopname. Maar soms pakt het opeens goed uit en dan denk je, ben ik dit? Zo wil ik mezelf graag zien. Dit gebeurde ons afgelopen week. In het tweede nummer van ‘Items’, het toonaangevende magazine over design in Nederland. Daarin staan we met een artikel. En eigenlijk staat daar prima in verwoord wat de essentie is van wat wij doen als C-roots aan de hand van een case voor Teleplan. Click op de pagina om de betreffende pagina uit te vergroten.
Dirty Sweet speelde op 7 april in de kleine zaal van Paradiso. Ik was daar heen met mijn neefjes van 12, 13 en 14 jaar, hun eerste real life concert. Hun eerste ervaring die een ’everlasting impression’ achter liet. Zo staat bij mij nog altijd het eerste schoolfeest met een life band op het netvlies. Dit ook, het had alles wat echte rock inhoud. hard, dynamisch en meedogenloos. Dirty Sweet haalde alles uit de kast. De band uit San Diego speelde met de oude roots van western rock en voegde daar de power van nu aan toe. Met een toegift die het concert overtrof. Ik denk omdat ze voor hun gevoel de zaal nog niet echt plat hadden gespeeld en daar dus geen genoegen mee namen. In ieder geval was ik onder de indruk en denk dat mijn missie met mijn neefjes is geslaagd.
Na het bezoek aan Vlisco kijk ik toch anders naar stoffen en zeker waar ze vandaan komen. Zijn de Roots wel de echte echte Roots. Grappig genoeg kwam ik in een woonmagazine de stoelontwerpen tegen van de ontwerper Philippe Bestenheider die zich liet inspireren door Afrika en gebruik maakte van de in Ivoorkust en Nigeria populaire stoffen van… jawel Vlisco. Hij schreef over zijn ontwerp Binta het volgende:
“Binta was inspired by Africa. Its sculptural shape evokes African wood carvings, but its polyurethane rubber forms are softer. Like a baobab tree, Binta anchors itself firmly to the ground with thick, trunk-like feet whose elegant forms bring to mind the weighty baobab. Its upholstery is a patchwork of Wax fabrics, the traditional textiles worn by African women”.
En zo komen de stoffen in een andere toepassing dan waarvoor ze gemaakt zijn bij ons in nederland terug met hun eigen verhaal waarbij alleen wij weten wat de echte roots zijn.
Geen vooraf bedacht strategie, geen businessplan, geen marketing strategie, maar langzaam gegroeid omdat het nu eenmaal zo liep. Ontstaan vanuit handelsgeest en creativiteit. De meest onverwachte successen zijn onvoorspelbaar en soms hier in Nederland weinig zichtbaar. Maar soms kom je er een tegen en dan valt je mond open van verbazing, over de ambacht van het product, over de grote van de fabriek, over de vele tegenstrijdigheden in strategie, over de rol van het product in de markt….enz. Vrijdag dus met de trein naar Helmond op uitnodiging van Marina exceptional textiles om Vlisco te bezoeken. Sinds 1846 ontwerpt en produceert Vlisco kleurrijke modestoffen, voor de levendige West- en Centraal-Afrikaanse markt. Vlisco speelt in op de expressieve en creatieve kracht van de Afrikaanse cultuur en weet al generaties lang haar gepassioneerde publiek te verrassen en te inspireren met unieke designs. Daar beter bekend als ‘Wax Hollandais’. Het idee dat wij hier in Nederland het modebeeld bepalen voor West Afrika is natuurlijk al verassend en helemaal als je bedenkt dat in de Afrikaanse cultuur kleding een communicatie middel is, kleding zegt alles over je status, je stam, je familie. Zo heeft iedere stam een zeer specifiek en eigen kleur beeld, met vaak nog een eigen symboliek. Ik zou dan denken dat hier in Helmond tussen de 9 ontwerp teams veel afrikanen zitten of dat er veel marktonderzoek plaats vind. Maar nee hoor, door de tijd heen is er een herkenbare stijl ontstaan die toonaangevend is voor het modebeeld. Helmond ’sets the trend’ en is het dus eerder andersom. De markt volgt Vlisco! Roger Gerards de design manager van Vlisco gaf een prachtige presentatie over het proces en belang van het design, zeker omdat de verschillende collecties elkaar snel opvolgen en er geen tijd voor testen is. De rondleiding door de fabriek maakte de ervaring nog indrukwekkender. Sjakie en de chocolade fabriek was er niets bij. Allemaal heel geheim en vol indrukwekkende machines. Het geheime procédé gebaseerd op de heel bewerkelijke Batik techniek zorgt voor dat de patronen aan beide zijde van de stof draagbaar en mooi zijn. Maar ook de kleuren zijn door het procédé erg speciaal. Eigenlijk kan je hier zien dat de roots van Vlisco een tastbare productwaarde vormt. Een prachtig voorbeeld, de roots van de onderneming zijn stuwende kracht.
De olympische winterspelen zijn alweer voorbij, twee weken sport en nu eens niet alleen voetbal. Soms kan ik met heel veel verbazing naar de verschillende sporten kijken en vraag me wel eens af hoe ze moeten overkomen op iemand van een andere planeet. Er zitten toch vreemde varianten bij. Zoals bijvoorbeeld skispringen Waarbij het me verbaasd dat er geen skispringen voor vrouwen op het programma staat. Volgens mij de enige sport op de Olympische spelen die niet voor mannen en vrouwen op het programma staat. Terwijl het toch blijkt dat al in maart van 1933 de Women’s ski jumping world Championship plaats vonden op Snowman’s Hill. Op de foto zie je Johanne Kohlstead uit Noorwegen.
Het mooie van al die sporten is dat ze zijn ontstaan uit de Roots van de cultuur, langzaam hebben ze zich natuurlijk ontwikkeld, vaak geen rekening houden met de moderne landsgrenzen. Zo is er de Nordische combinatie of Biathlon in de Scandinavische en Alpen landen. Ook Curling is natuurlijk zeer apart. Daarin zie je weer een heel andere combinatie van landen die daar goed in zijn. De sport cultuur gaat dwars door onze huidige geografische grenzen en bevind zich op een veel dieper liggend niveau. Juist daarover hadden we het laatst met De European Cultural Foundation, een nieuwe klant van C-Roots, die juist op zoek is naar de culturele verbintenis in Europa. Het Europa van nu kent wel is waar de Euro maar voor de rest veel grenzen , veel regels ,veel politiek en te weinig oog voor de roots van de culturen die Europa op een ander niveau heeft gevormd. Misschien wel een cliché maar toch zijn hier de Olympische spelen een mooi voorbeeld. Het is toch fascinerend om te zien hoe we over de hele wereld kijken naar een evenement en iedereen zijn eigen werkelijkheid heeft. In Canada denken ze dat de Olympische spelen draait om curling en ijshockey Terwijl wij toch echt denken dat schaatsen de spil van de spelen is. Zo hebben we allemaal ons eigen ‘Window to the world’. Eigenlijk is dit de manier om naar corporate branding te kijken. 1 sterk merk met vele facetten die ieder hun eigen centrum vormen en ‘window’ hebben afhankelijk van de deelnemers in dat facet. En niet te vergeten een ongelooflijk respect voor de Roots, de motor voor ontwikkeling en vernieuwing.
nee geen photoshoot voor een James Bond film maar voor teleplan in Penang (Indonesië). Teleplan is een beursgenoteerd bedrijf met 19 vestigingen en 6000 medewerkers in alle werelddelen. De organisatie is gespecialiseerd in het repareren van elektronica en alle logistieke processen daaromheen. Jaarlijks repareert Teleplan ruim tien miljoen apparaten voor vrijwel alle grote IT- en telecommunicatiebedrijven zoals Dell, IBM, HP, Kodak, LG, Microsoft, Nokia, Sony en Cisco; van spelcomputers tot notebooks en van LCD-schermen tot BlackBerries.
We hebben voor hun een nieuwe merkstrategie bedacht en een nieuwe corporate identity. Voor de site, brochres en de campagne hebben we foto serie gemaakt. Andreas Pohlmann uit Munchen is onze fotograaf. Hier zie je hem in een stofvrij pak om de stofvrije ruimtes te fotograferen, de cleanrooms. Het ziet er nogal SciFi uit en dat is ook, een wereld zonder electronica wordt toch steeds moeilijker om je voor te stellen.
Over een paar weken vertellen we meer over het concept wat we voor Teleplan hebben ontwikkeld en laten we meer beelden zien van de fotografiesessie
Paola Navone deed deze opmerkelijke uitspraak als antwoord op de vraag voor wie zij ontwerpt. Want zegt zij ‘een ontwerp ontstaat altijd uit een ontmoeting en is dus nooit een eenzijdige creatie van de ontwerper’. Een mooie filosofische en romantische benadering die natuurlijk wel wat ver gaat. Het grappige is dat het omgekeerde ook waar zou kunnen zijn: ontwerp nooit voor vrienden. Want met welke motieven komt de samenwerking tot stand en hoe ga je met elkaar om bij meningsverschillen. Maar goed dit is natuurlijk ook te extreem gesteld. 
Wat Paola bedoelt is dat een ontwerp ontstaat aan de ene kant vanuit gevoel, intuïtie en smaak. Uitgevoerd door de ambachtelijke kant, waarbij een belangrijk deel subjectief is en ontstaan is vanuit het vertrouwen en de band tussen opdrachtgever en ontwerper. Daarom is het vaak ook zo moeilijk als de opdrachtgever bestaat uit een comité en al helemaal als de samenstelling daarvan verandert tijdens het proces. Dan begint de sluiptocht van het compromis. Het uitleggen van dingen die niet uit te leggen zijn. Gelukkig wordt dat vaak vergeten als alles af is en vervaagt de grens tussen het compromis en de verbetering. En heb je er meestal vrienden bijgekregen.
) en dat we als zodanig naar creatief werk zouden moeten kijken.
