Er is veel aan de hand in supermarkt land. De regio -en streekproducten zijn in!
Deze week kwam het bericht dat de Plus-markt een streek-huismerk onder de naam Gijs exclusief gaat voeren. Opvallend is ook dat dit weekend in PS het nieuwe supermarkt concept Marqt uitgebreid aan bod komt. Ook zij hebben een concept wat geheel op het werken met leveranciers uit de regio geënt is. In het geval van Marqt gaat het nog wat verder. De streekleveranciers zijn ook hun partners en leiden het winkelpersoneel op, waardoor je echt goede service en informatie in de winkel krijgt. Ik moet zeggen Marqt is wel een hele mooie ervaring, alles mooi, lekker en innovatief, maar wel voor de upper class.
Toevallig was ik kort geleden uitgenodigd voor een innovatiebusreis door Schuitema om langs allerlei supermarkt formules te gaan. Op zich al een unieke ervaring om 6 verschillende supermarkten achter elkaar te zien, maar ook interessant dat veel ketens worstelen met hun identiteit. De meesten maken een Albert Heijn afgeleide, maar dan net niet. Voor mij als consument dan moeilijk om voor hen te kiezen. Maar de formules die een heel heldere visie hadden, zij het door de ondernemer in de winkel of door de formule, die waren het meest succesvol. Bij hen was consequent met de presentatie en uitstraling omgegaan. Oftewel: een sterke identiteit en dat was zeker geen afgeleide van Albert Heijn …
Kortom supermarkten zijn nog steeds hard bezig hun identiteit te zoeken.
De onomkeerbare trend om de producten dichtbij huis te zoeken, spreekt ons heel erg aan. Dat is precies ook hoe C-Roots te werk gaat. We zijn niet op zoek naar nieuwe verhalen, maar zien de roots waar bedrijven vandaan komen als een onuitputtelijke bron van inspiratie. En dat blijken de succesvolle supermarkten ook te vinden!
Of waar een klein land toch groot in kan zijn! De doelstelling van onze Chef de Mission in Peking was een plek bij de eerste 10 in het medailleklassement. En vandaag staan we inderdaad op de 10e plek. Hoe verder? Kunnen we nog succesvoller worden? En zo ja hoe dan?
Een antwoord kwam deze week aan tafel bij Mart Smeets. Joop Albeda hield een gloedvol betoog over de focus van een klein land. Zijn stelling: de dingen doen waar we als land van nature of qua historie goed in zijn en die extreem goed doen! Over een langere periode daar aandacht en geld insteken en niet te snel (ver-)oordelen! Zowel individuele - als teamsporten waarbij naast talent slimheid, lef en tactisch vernuft essentiele ingredienten zijn.
Een deel van het bewijs van zijn stelling lag op tafel:
- Water- zeilen, zwemmen en waterpolo medailles
- Fietsen - minder dan verwacht maar toch….
- Hockey
- Judo
Zo zou je ook topsport beleid kunnen maken.
Deze uitgangspunten als ‘leading concept’ nemen voor het NOC/NSF in de verdere ontwikkeling van de sporten voor de Olympische Spelen in Londen in 2012. Een mooier bewijs voor ons mantra “when looking for opportunities don’t hack at the leaves but dig at the roots”! is nauwelijks denkbaar!
Voordeel van een vakantie in eigen land is dat je terugkomt met de meest inspirerende voorbeelden van pay-off’s die de locale gemeenten gebruiken om zichzelf te profileren. De kwantiteit van citymarketing-activiteiten is indrukwekkend, de kwaliteit evenzo…… Of is het toch nog steeds een grote mate van hobbyisme?!
Wat te denken van:
Breda inspireert of Het kan in Almere. Ook leuk: Woudsend (Fr): doe, kijk en beleef en wat denk je van Grollo (Dr): altijd leuk. Regio IJmond adverteert richting de zakelijke klanten met het indrukwekkende een zee van mogelijkheden. Of in Friesland, Sloten. De ideale stad.
Wat ook een onuitputtelijke bron van inspiratie lijkt te zijn, is de slogans op vrachtwagens. De legendarische Van der Scheur. Van deur tot deur werd al snel gevolgd door uw logistieke partner in vele varianten.En tenslotte de ‘werk’borden aan de kant van de weg. Wat te denken van De Ben Wegenbouw. Van gevel tot gevel.
Kortom, een oproep om jullie slogans met ons te delen. In beeld, in tekst of in verhalen. Zodat we langzaam aan een mooi boekje ermee kunnen gaan vullen.
Een aantal jaren geleden was ik op Cuba voor een fotosessie voor Cubanacan. We moesten een reclame campagne maken voor de Europese markt en Cuba laten zien als super hotte vakantie bestemming. Op zich niet zo moeilijk want Cuba is prachtig. Moeilijker was het om de Cubanen ervan te overtuigen dat het authentieke Cuba interessanter was dan het ‘moderne’ Cuba met een aparte mix tussen Caribisch en Oostblok. Maar dat terzijde. We reden van west naar oost Cuba en ergens halverwege kwamen we zonder benzine te staan in een klein stadje Camaguey. Er was wel benzine maar we konden niet tanken omdat Fidel zo nu en dan de stroom voor 24 uur uitschakelde omdat de de energie schaars was. Maar zoals vaak op Cuba besloten we er het beste van te maken. Camaguey was prachtig met mooie statische koloniale huizen, net als de auto’s wat vervallen, maar zo mooi. Binnen zijn het plaatjes, de trotse Cubanen maken prachtige interieurs met alles wat ze hebben, plastiek gecombineerd met antiek met zorg en liefde.
Ons ‘fotomodel’ nam ons mee naar een van die speciale huizen waarin de Cubanen een restaurant waren begonnen. Grote hoge ramen stonden open en de gordijnen golfde zachtjes in de wind. In een grote zaal zaten veel mensen te eten, het was erg donker dus echt goed konden we het niet zien. Ook hier was er natuurlijk geen elektriciteit, wel hoorde we zacht geroezemoes en het geluid van bestek op de borden. We namen plaats met onze hele groep aan een grote tafel die blijkbaar voor ons was klaargezet. Vlak bij de ramen. Veel te kiezen was er niet maar ze zouden wel wat lekkers voor ons maken. Vanaf dat moment leek het wel of alles in slow motion afspeelde. De schimmen in de donkere ruimte die bediende, het klaterende bestek en het geroezemoes alles leek heel intens. Het meisje, ons model, begon spontaan te zingen. Prachtige Spaanstalige Cubaanse liedjes acapella met een super heldere stem, die de hele zaal vulde. iedereen was doodstil. Twee Cubanen ontstaken de koplampen van hun auto’s die door de raam naar binnen schenen. zodat het meisje als een silhouette in de spotlight kwam te staan. De tijd stond stil. Voor mij was dit het meest filmische moment ooit.
Al jaren denk ik dat zou een commercial kunnen zijn. Maar ja zo werkt het niet. Aan de ander kant verbijt en erger ik me dood aan de commercials van Bacardi. feesten op het perron als de trein gemist is……ja hoor. en de claim van de originele mojito’s is ook te erg. En dit alles terwijl in de roots van Cuba echte verhalen verborgen liggen. Een keer opzoek naar hun echte roots zou voor Bacardi zou geen kwaad kunnen.
