Subtiel maar essentieel verschil. Living the brand is gericht op externe doelgroepen. Living in the brand is juist voor de eigen mensen. De mensen die dagelijks naar de kern van het merk (moeten) leven en handelen om de merkbelofte waar te maken. Als je alleen ziet in welke omgeving dat vaak gebeurt, begrijp je welk een magistrale kans organisaties missen om de hele beleving van het bedrijf vanuit de identiteit van de organisatie aan te sturen. Hoe vaak is het merk ook doorgetrokken naar de fysieke werkomgeving? Heel vaak zie je toch een gebouw waar een soort corporate saus over heen gegoten wordt waarbij het aantal ramen bepalend is voor de status van de (kamer-)bewoner.
C-Roots heeft een integraal model ontwikkeld waarmee de identiteit (vertaalt naar merkwaarden) gebruikt wordt als inspiratiebron en toetssteen voor de fysieke verschijning van het merk in de kantooromgeving. Meer weten? Vraag bij C-Roots het phamplet #4 ‘C-Roots on the branded office’ aan.
Zonder iets aan de omvang of impact van de bewegingen in onze hedendaagse wereld te willen afdoen, kunnen we er ook wat beschouwelijker naar kijken. Alsof we in een (wilde) beweging naar een nieuw evenwicht zitten. Een evenwicht waarin plotskaps een dominante plek ingeruimd zal worden voor ‘duurzaam geldverkeer’ en ook ’duurzaam investeren’ normaal zal zijn. Om uiteindelijk samen te herdefinieren wat wij onder ‘waardevol’ gaan verstaan, anders dan oplichtende dollartekens!
NB. beeld met dank aan het weblog ‘zinnen verzetten’ op de VK.
Het blijft steeds een leuk moment. Of het nu de auto’s zijn met Stork WorkSphere op de zijkant of zoals nu een artikel in Sprout over Civolution.
Elke nieuwe naam die je bedenkt wordt pas ‘echt’ als je hem in het dagelijkse leven tegenkomt.
Ben erg benieuwd wat de reactie wordt als de nieuwe naam van Concerto Rotterdam (het strijkorkest geformeerd uit de strijkers van het Rotterdams Philharmonisch Orkest) begin februari gepubliceerd wordt…..
Deze week de shortlist gepresenteerd en die bevat een aantal hele mooie en ongekende alternatieven voor de vaak wat klassieke wereld van de strijkers….
De financiele crisis zal ook het kaf van het koren scheiden als het gaat om authentiek Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Voor vele bestuurders komt nu de hamvraag; is het een leuk marketing-speeltje geweest of is het iets wat authentiek tot onze bedrijfsvoering behoort. We vrezen het ergste!
Tegelijkertijd inspireert de crisis ook weer creativiteit. En zeker op het gebied van MVO zijn er een aantal voorvechters die er alles aan zullen doen om het in hun onderneming te verankeren. Een prachtig artikel hierover in de Ode van december. Kern is de oprichting van een nieuwe juridische entiteit; B-Corp (beneficial corporation). Een B-Corp neemt maatschappelijke betrokkenheid op in zijn statuten. Daarmee geeft het directeuren de wettelijke verantwoordelijkheid om bij de verkoop van het bedrijf met meer aspecten rekening te houden dan alleen geld. Beleggers realiseren zich daarmee dat over de inzet van middelen voor maatschappelijke en milieufactoren niet kan worden onderhandeld.
Inmiddels bestaat er een netwerk van ruim 130 B-Corp’s die op vrijwillige basis voldoen aan prestatienormen op maatschappelijke gebied en het milieu. Samen hebben ze een homogeen stelsel van normen en waarden voor maatschappelijk ondernemen vorm gegeven wat in feite als een certificerings-procedure gaat fungeren. Zeg maar de Fair Trade voor MVO. Benieuwd wie in Nederland in het huidige klimaat de durf heeft om zichzelf B-Corp te maken!
Welke roots zijn nu sterker dan je familie? Bij ons draaide vroeger alles om oma. We kwamen er elk weekend, ik groeide met mijn neven en nichten op en ging met ze op vakantie. Nu heb ik ook nog steeds een zeer sterke familieband, zie ik mijn familie in groot verband een aantal keren per jaar, houden wij met onze generatie de neefjes/nichtjes dag 2-jaarlijks in stand en vinden onze kinderen (echt zonder pushen) dat ook fantastisch. En dat alles onder genot van lekker eten.
Nu ga ik me ook professioneel met het familiebedrijf uit deze familie bemoeien. C-Roots heeft een merkconcept voor Go-Tan ontwikkeld, waarbij we de familie en haar liefde voor eten en samen genieten expliciet centraal stellen.
Het mooie van dit familiebedrijf is dat het gene wat we vertellen ook echt zo is. De verhalen zijn echt, de directeuren zijn de zonen van mijn oom de oprichter, mijn oom is commissaris, mijn tante deed vroeger productontwikkeling en ze houden écht van lekker eten. Dat doet de hele familie (ondergetekende incluis). A very foodloving family, en dat zijn we zeker. Wij hebben er dan ook voor geopteerd dat we in de fotografie échte familieleden als model gebruiken en geen modellen. Dus mijn ooms, tantes, neven, nichten en hun kinderen staan model voor de very foodloving family.
Dus wij kijken uit naar de fotoshoot deze maand, waar we ze allemaal op de foto gaan zetten. En niet alleen C-Roots kijkt er naar uit, maar de hele familie!
Subtiel maar essentieel verschil. Living the brand is gericht op externe doelgroepen. Living in the brand is juist voor de eigen mensen. De mensen die dagelijks naar de kern van het merk (moeten) leven en handelen om de merkbelofte waar te maken. Als je alleen ziet in welke omgeving dat vaak gebeurt, begrijp je welk een magistrale kans organisaties missen om de hele beleving van het bedrijf vanuit de identiteit van de organisatie aan te sturen. Hoe vaak is het merk ook doorgetrokken naar de fysieke werkomgeving? Heel vaak zie je toch een gebouw waar een soort corporate saus over heen gegoten wordt waarbij het aantal ramen bepalend is voor de status van de (kamer-)bewoner.
