Minder is meer, dat geld zeker voor de manier waarop de galaries in New York met hun exposities omgaan. Grote hoge ruimtes met witte muren waarop ‘het werk’ als een magneet werkt. Alle aandacht vol overtuiging op de kunstenaar en zijn creaties. Slim omdat het waarde verhogend werkt of respectvol omdat het de ware waarde van kunst laat zien? of gewoon beide en In ieder geval deel van de creative cultuur van NY. Alle details klopen en alle details zijn belangrijk. Zij praten over het lanceren van een artiest. En dat is dus niet voorzichtig alles en tegelijkertijd proberen maar dat is juist keuzes maken. De keerzijde is dat het maar weinig kunstenaars lukt om door te breken in the big apple. Piet lukte dat. Afgelopen februari in de ‘Mike Weiss Gallery‘. natuurlijk in Chelsea, waar alle grote galaries zitten. Piet had tien stukken gemaakt en die waren eigenlijk allemaal al verkocht voordat de opening plaatsvond! zo stoer!
Archive for March, 2009
Twee weken geleden stonden we vol trots in Adformatie met de nieuwe naam en logo voor Concerto Rotterdam, 440 Hz. Verleden week stonden we er weer in maar nu op de pagina Tam Tam. waar ons logo werd vergeleken met het logo van het studentenorkest the saxpistols. En inderdaad vertonen de logo’s meer overeenkomsten dan je zou willen. 
Opmerkelijk in het bericht is het verschil in reactie tussen de ontwerper en de communicatie adviseur. De ontwerper reageert in het stukje met de opmerking dat ‘enige overeenkomsten valt niet te ontkennen’, terwijl de communicatie adviseur gelijk hoog van de toren blaast en praat over plagiaat. Deze beschuldiging zou een ontwerper niet gauw maken omdat die juist weet dat soms bepaalde design oplossingen in de lucht hangen en dat het wel degelijk toeval kan zijn dat er meerdere mensen op verschillende plaatsen en momenten op een zelfde idee komen. Daarnaast is het ook nog zo dat ‘alles al gemaakt is’ en ontwerpers zich laten inspireren door de wereld om zich heen en vaak juist bestaande oplossingen in een andere context plaatsen. Naar mijn idee ga je bij plagiaat uit van het bewust kopiëren en dat is toch het laatste wat welke ontwerper dan ook wil. Dit omdat het totaal in strijd is met het belangrijkste ontwerp principe namelijk… creëren. Natuurlijk blijft het heel vervelend om te ontdekken dat je niet zo origineel was als je dacht. Alleen al omdat we onszelf moeten verdedigen over iets waarvan we ons van geen kwaad bewust zijn.
Grappig detail is trouwens dat een search op google laat zien dat het genoemde orkest niet te vinden is maar er wel nog een ander, veel oudere band, bestaat met de naam Saxpistols. Dat met de wetenschap dat een naam checken op bestaan een stuk makkelijker is dan een beeld of vormcheck.
Mobieltjes, laptops, digitale camera’s, mp3 spelers. In no time zijn ze opgerukt in ons dagelijks leven. De wereld komt dichterbij. Snellere verbindingen. Overal bellen, muziek spelen of downloaden wanneer en waar je maar wilt. Snelle en lekkere korte communicatielijnen. Razendsnel mobiel internet. E-mailen tot je erbij neervalt. Connecting people. Goedkoper, dus leuker. Ben vrij, maar niet vrij van snoeren. Hoe mobiel is mobiel eigenlijk?
Mijn vriendje bijvoorbeeld is altijd mobiel en bereikbaar. Zijn camera maakt overuren, evenals zijn telefoon: als er geen mail op bekeken wordt, wordt ermee gesmst of geinternet, gepost op forums, ondertussen luisterend naar de favoriete mp3’s, met de laptop in de rugzak waarmee dan straks weer die foto’s de wereld in worden gestuurd via het web. Hij is het prototype Vodafone-opvouwkunde: neem je leven mee in broekzak of rugtas. Wat hij echter maar niet plat kan krijgen, zijn die massa’s snoeren, opladers en batterijen die al die mobiele devices aan de praat houden. En wat hij eigenlijk nog mist is een mobiel stopcontact…
Vrouwen schijnen als ze ergens komen als eerste te kijken waar de toiletten zijn, hij kijkt eerst waar de stroompunten zitten, om ze vervolgens allemaal te bestekkeren. Heb je er wel eens bij stilgestaan wat een lange weg energie eigenlijk aflegt voordat het in je mobiele apparaten terecht komt? En dat gaat allemaal niet door de lucht. Gelukkig wordt er volop geinnoveerd, en kon ik hem voor zijn verjaardag een mobiel stopcontact cadeau doen: een solar charger met bijbehorend op de rugzak montabel zonnepaneel (http://www.solartechnology.co.uk/products/solar_chargers/freeloader.asp). Bijna direct van de zon in je batterij. Daar kun je best mee voor de dag komen. En als je dit nog niet hip genoeg vindt, nog heel even wachten en je kunt straks je iPhone opladen met je eigen jas (http://www.bright.nl/je-iphone-opladen-met-je-eigen-jas). Een verlengstuk van je image-verbeterende gadgetverzameling. Niet sjouwen maar gewoon aantrekken. De smoes ‘het sap was op’ gaat alleen niet meer werken, dus of je leven er rustiger, leuker of vrijer op wordt, dat kan ik je niet garanderen.
Bron: www.bright.nl
Foto: Sofie Kneiff
Volgens de Dikke van Dale het onbewerkte, ruwe materiaal waarvan andere dingen gemaakt worden. Volgens C-Roots het elementaire denken over ons vak. Over onderwerpen die ons bezighouden en waarvoor enige reflectie op zijn plaats is. En de resultaten van die reflectie hebben we opgeschreven in onze pamfletten-serie. Om voor belangstellenden als grondstof voor hun denken te fungeren. Om vernieuwing te initieren of gewoon om discussie te ontlokken.
De eerste vier pamfletten zijn nu verschenen. 4 onderwerpen die nauw gelieerd zijn aan ons werk van de afgelopen tijd of aan de actualiteit. Zo geeft ons pamflet #3 bedrijven een denkmodel (©-Future) om aan de negatieve spiraal van de crisis te ontkomen en is #4 de dagelijkse brand activation voor de interne doelgroepen.
Meer weten? Een simpele e-mail naar ‘office@c-roots.com’ zorgt ervoor dat ze in uw bezit komen. En wij gaan graag met u de interactie aan. Gewoon omdat wij hopen dat wat ons bezighoudt ook u bezighoudt.
In de wereld van muziek staat de eerste letter van het alfabet voor iets bijzonders. De A is de eerste toon die je hoort als je als publiek in de zaal een klassiek orkest hoort. Het is namelijk de toon waarop alle instrumenten zich op elkaar afstemmen. De A heeft dan een toonhoogte van 440Hz.
En dat is dan ook de naam geworden voor het ensemble wat tot voor kort Concerto Rotterdam heette. Een ensemble samengesteld uit de strijkers van het Rotterdams Philharmonisch Orkest die in kleine bezetting en zonder dirigent samenspelen. Met een historie van meer dan 35 jaar betekent de nieuwe naam een nieuwe pagina in hun rijke historie.
Een ensemble met een scherpe ambitie. Zonder hierarchie en met veel zelfwerkzaamheid. En met de vastbeslotenheid om de oude mores van de klassieke wereld te doorbreken en vanuit hun eigen persoonlijke stem, mensen in contact te brengen met het klassieke repertoire. Want naar hun mening missen teveel mensen nu de schoonheid van dat repertoire door de heersende conventies.
Hun passie voor deze muziek is leidend voor alles wat ze doen. De musici zelf maken de programma’s, schrijven de toelichtingen en waar nodig vertellen ze ook over het programma in een direct contact met het publiek. Die persoonlijke aanpak willen ze ook doorzetten naar de verbinding van hun wereld met andere vormen van kunst.
Voor dit vernieuwende ensemble hebben we bij C-Roots de nieuwe naam bedacht en het design van logo, brochure en website ontwikkelt. Kijk maar op www.440hz.nl en kom eens luisteren! Bestellen kan direct op de site!
Vandaag terug van weekje sneeuw en in de mail een uitnodiging voor CoolCharity. Samenwerkingsverband tussen PorterNovelli en CoolBrands. Op 21 april een brainstorm voor 5 goede doelen over merk- en positionering met als centrale vraag ‘wat is de kracht van de bekende Nederlander voor het goede doel?‘.
Dat goede doelen het moeilijk hebben of krijgen is overduidelijk en dat bekende nederlanders daarbij kunnen helpen staat buiten kijf. Maar lever je je merk dan uit aan het merk van de bekende Nederlander?
De Voedselbank zal zeggen prima, geef mij de Frogers maar en ik sta op de kaart. Maar is dat echt zo? Of zou elk merk dat zoveel ‘zendtijd’ krijgt zich ook op eigen kracht in de mindset van de Nederlandse gever kunnen positioneren? En hoeveel bedrijven gaan piggyback-riden vanwege die ‘zendtijd’ of de associatie met de Frogers? En dus niet vanwege de inherente kwaliteiten van de Voedselbank?
Het is een bekende strategie die elke keer weer staat of valt met de exposure van de bekende Nederlander. Denk ook maar eens aan Marco Borsato met WarChild die laatst in Pauw&Witteman mocht optreden vanwege een gefilmd verslag van een reis met Bert Koenders onze staats-secretaris voor Ontwikkeling-samenwerking. Kern van de succesvolle celebrity-link lijkt te zijn om te komen tot een TV-waardig document. Een film, een TV-serie als het maar veel en vaak op TV uitgezonden kan worden.
Het zou goed zijn om te volgen in hoeverre de verbindingen die dankzij de celebrities gelegd zijn ook duurzaam blijken te zijn. Of dat duurzame verbindingen toch alleen maar tot stand komen met de echte roots van de charity. Zeker nu Natasja Froger het (commerciele) boegbeeld geworden is van de Nederlandse Energie Maatschappij op basis van de TV serie voor de Voedselbank is de (merk-) verwarring nabij.
