Hoe zal de toekomst eruit zien? Wat is duurzaamheid tegen die tijd en hoe functioneren grote bedrijven en overheden dan? Bestaan banken nog of zijn dat inmiddels instituten uit een grijs verleden?
Vragen waar je zo 1-2-3 niet zo snel een antwoord op hebt. Bovendien zijn die antwoorden moeilijk te beantwoorden door één persoon. Vanuit de gedachten dat je de toekomst kunt veranderen door hier over te praten heb ik vorige week voor de tweede keer deelgenomen aan een gesprek tussen vier generaties. Vier generaties die alle vier in andere tijden zijn opgegroeid en soms dan ook tegenover elkaar staan qua visie over het leven.
Hieruit kwamen interessante kwesties aan bod waarbij wij het gevoel hebben dat we anderen eigenlijk ook moeten betrekken in deze dit gesprek. We praten immers over onze toekomst. Daarom hebben we besloten dat dit gesprek er ook echt moet komen. Een gesprek tussen mensen uit verschillende generaties en achtergronden. Om zo samen te beslissen hoe wij willen dat 2020 eruit komt te zien.
Het lijkt ver weg, maar om precies te zijn is het nog 10 jaar, 8 maanden en drie dagen en dan is het zo ver. Daarom is het nú de tijd om hier over na te denken. Het jaar 2020 lijkt nu al een top jaar te worden.
Caesar Driessen | Student Hallo© Academie | Stagiair C-roots
Het blijft apart vijf volwassen mensen die uren staan te turen naar de vulling van een bonbon. Is het verleidelijk genoeg? Niet te veel karamel of te zacht? Te stevig is ook niet aantrekkelijk! Is de kleur en de structuur goed? Is het licht warm genoeg? Hebben we een mooi schaduwtje en glanst de chocolade mooi? Het valt allemaal niet mee om een bonbon te fotograferen waar een hap uitgenomen is. Als het goed is, komt het natuurlijk en vanzelfsprekend over. Krijg je er zelfs trek van als je er naar kijkt! Diezelfde trek verdwijnt weer snel als je weet hoelang er mee gepriegeld is en wat er uiteindelijk allemaal inzit. Toch de aandacht en het enthousiasme bepalen voor een groot deel de kwaliteit van de foto. En hopelijk is dat straks terug te zien in de internationale campagne van Cargill. Afgelopen vrijdag hebben we de hele dag heerlijk chocola gefotografeerd met
Rene Gonkel als fotograaf. Van ijs gedipt in warme chocola tot ruwe brokken chocolade. Prachtige bonbons met smeuïge vullingen. En gelukkig was niet alles oneetbaar!
Dit kwamen we tegen in onze zoektocht. Een klein stukje software waarmee bestaande ads in een webpagina vervangen worden door ‘green-ads’ en waarvan de opbrengst besteed wordt aan CO2-reductie. Werkt helaas alleen in Firefox. Daar verschijnt dan in de onderbalk een groen blaadje. Mouse over en je kunt zien hoeveel je surfgedrag al heeft opgeleverd en hoeveel het programma zelf al heeft opgebracht. Een niet onbelangrijk initiatief gezien het feit dat alle datacentra in de wereld heeeel veel meer CO2 uitstoten dan de complete wereld veestapel! Hier het linkje!
We hebben het al vaker over banken gehad in onze blog, maar op een of andere manier hebben die het klantgericht denken nog niet helemaal begrepen. Zo had ik ook een akkefietje met de ING hypotheek.
Mijn rente werd na het verstrijken van de vaste periode zonder pardon 1,8% verhoogd, terwijl ten tijde dat deze eerdere periode werd afgesloten de rente hoger was. Waarschijnlijk moeten de klanten compenseren voor de fouten die de bankiers gemaakt hebben. Tot overmaat van ramp krijg je pas 3 weken van te voren te horen dat je rentevaste periode afloopt (over heldere communicatie gesproken) en dat zonder je tegenbericht de hogere rente ingaat.
Maar nu komt het mooiste: de adviseur die ik zóu kunnen berichten, die is pas ná het verstrijken van die datum aanspreekbaar. Nee, maar dit is niet erg zegt de meneer aan de telefoon, het komt goed. Maar hij kan ons gesprek niet bevestigen hoor, daarvoor is hij niet geautoriseerd. Of ik hem maar op zijn woord wil geloven. Dus maar een aangetekende brief door mij gestuurd, voordat ik er 10 jaar aan vastzit. Nou ja, uiteindelijk kreeg ik toch de adviseur aan de telefoon. Kon de rente wat omlaag praten (ook vreemd). Toen bleek dat ik al eerder de kortingen op het rentepercentage aan had kunnen vragen, als ik de waardestijging van mijn huis had aangegeven. Ja, dat had ik in een 1 op 1 gesprek gedaan met mijn ‘account-manager’ en die heeft mij nooit op deze regeling gewezen. Maar die is nu ook wegbezuinigd….vandaar de meneer aan de telefoon, zonder enige zeggenschap.
Hoe je een merk zo kan afbreken! Niks vertrouwen. Al die mooie foldertjes, waarvan ik 5 identieke in de bus kreeg, sinds ze een efficientieslag maakten en de Postbank hebben gesaneerd, reclamefilmpjes en geinige advertenties. Walk your talk, want met deze kwaliteit van het product loop ík weg…naar een andere bank.
Siang-Lan
De eerste spot voor Go-Tan is deze week op de TV. Dit keer zijn het de tantes die in het middelpunt staan. Zij zijn de Raad van Advies van het familiebedrijf Go-Tan en pas als zij het goed vinden worden de producten op de markt gebracht. Zo is hun nieuwe chilli saus een recept van tante Jeanett. Alle filmpjes zijn echte home video’s en zijn gefilmd op familie bijeenkomsten van Go-Tan. Wij hebben de hele campagne op een niet-conventionele manier geproduceerd door de familie ongeregisseerd te fotograferen en te filmen, op een snapshotachtige manier, waardoor het lijkt alsof je als kijker lid bent van de familie en persoonlijk aanwezig bent. Han Go is steeds de verbindende factor hij praat de filmpjes als directeur van Go-Tan aan elkaar.
De crisis als katalysator. Het gebeurt. Nieuwe initiatieven krijgen de ruimte en worden zichtbaar. En laten we eerlijk zijn, het is vrijwel nooit de politieke bovenlaag die de echt grote veranderingen tot stand brengen. Hoe kan het ook, want zij zijn vaak ook (deels) de oorzaak van de crisis of ze hebben in ieder geval zitten te slapen. Net als de top van de grote bedrijven, gaan zij ons helpen de crisis te bezweren?
Nee! Echte veranderingen vragen om een nieuwe mentaliteit met totaal andere ideeen en opvattingen. Niet meer de focus alleen op de economie. Niet meer geld als doel op zich zien maar zoeken naar een gezonde balans. Dat lijkt zo logisch maar omdat te veranderen is de massa nodig, een revolutie vanuit de maatschappij. Groepen mensen die elkaar via de gigantische en super snel groeiende internet netwerken zoals facebook vinden. Netwerken die los staan van nationale belangen, waar mensen elkaar vinden op gedeelde opvattingen en interesses.
Zaterdag was in de Felix Meritis het pioneers event waar inovatieve denkers uit Amsterdam en New York elkaar ontmoeten en nieuwe ideen ontwikkelen over de verandering die zij willen zien. Mensen uit alle lagen van de maatschappij én dwars door alle culturen heen. Het evenement wordt gepushed door Facebook waardoor het heel makkelijk heel veel aandacht kreeg.
Het grappige is dat de pioneers het thema gebruikte: ‘Who are the shakers and movers of today, the Obama’s of tomorrow’ Grappig omdat natuurlijk Obama wel iemand vanuit de politiek is, alleen heeft hij geen tastbaar verleden wat hem linkt aan de ellende van vandaag. Sterker, hij zet zich ook erg af tegen de oude opvattingen van de corporate wereld. Vele zien in hem toch de grote veranderaar, al is het alleen al omdat hij dit zelf zo nadrukkelijk zegt. In ieder geval zijn er ook erg veel pioneers die hem het voordeel van de twijfel geven.
Afgelopen vrijdag was de eerste bijeenkomst van onze raad van advies. Géén wijze, grijze oude heren of slimme stoffig dames maar jonge twintigers die studeren en ons hun spiegel voorhouden, ’young blood’. Het nieuwe talent van een nieuwe generatie. De eerste keer was meer een uitgebreide kennismaking. De raad bestaat uit Caesar Driesen van de Hallo academie, 23 jaar. Jolien Francken zij studeert medicijnen en filosofie, 22 jaar. Sanne Buur, bijna met klaar de hogeschool holland, 22 jaar. Vidar Daniels doet de multimedia academie, 20 jaar. Zij lieten ons in de eerste bij- eenkomst gelijk zien dat onze drang om de toekomst tot in de puntjes te beheersen, alles te plannen en te controleren toch ook een andere kant heeft. De kant van het nu. Niet vanuit onverschilligheid maar vanuit het besef dat alle toekomst nu begint. Binnenkort kan iedereen het van hun zelf horen, De raad gaat C-Leaves heten en komt met een eigen weblog. De C-Leaves zijn ook inzetbaar op vraagstukken van onze klanten.
De gevolgen van de wereldwijde crisis worden steeds zichtbaarder. De scheiding tussen bedrijven die het tijdens de crisis ook goed blijven doen en de bedrijven die omvallen wordt steeds schrijnender. Kijk eens naar de autoindustrie waar Volkswagen het 1e kwartaal meer auto’s verkocht dan vorig jaar versus Kroymans die (als dealer van Saab, Alfa en Chrysler) nu in surseance van betaling is geschoten.
Als je het nieuws volgt lijkt het corporate besef van de klant centraal het nieuwe mantra te zijn. Klant centraal, klant georienteerd, klantgemotiveerd, het zijn allemaal termen om een strategie te duiden die eigenlijk niets meer is dan het simpele ‘behandel je klant zoals jezelf behandeld zou worden’. En dan nu, in tijden van crisis, gaan we dat plotsklaps allemaal anders en beter doen? Zeker geloofwaardig!
Zo ben ik nu al twee jaar bezig om een prive-rekening bij een bank op te heffen. Ooit geopend omdat het vereist was bij het afsluiten van een hypotheek maar daarna nooit meer gebruikt. Nu zit ik alleen in een cyclus met dreiging van incasso-bureaus en deurwaarders. En alleen omdat de bank nog steeds de kosten van de rekening afschrijft zonder een blik te werpen op de activiteiten op die rekening. Want die is al 2 jaar ‘dood’.
Dan bel je met de afdeling die de aanmaningen stuurt en het eerste wat je hoort is dat het nummer op het briefpapier dat je zojuist gedraaid hebt veranderd is, of je even wilt noteren……
Alleraardigste mensen aan de telefoon (want ze worden goed getraind!) die je telefoontje noteren maar er niets aan kunnen doen want het is een andere afdeling en opheffen lukt natuurlijk niet als er een negatief saldo is…… ik heb nu voor tenminste de derde keer het formulier ingevuld, ondertekend en voorzien van kopieen van paspoorten retour gestuurd. Ben benieuwd of dit gewoon het zoveelste voorbeeld van corporate autisme is of dat er eindelijk iemand luistert!
Hoe zal de toekomst eruit zien? Wat is duurzaamheid tegen die tijd en hoe functioneren grote bedrijven en overheden dan? Bestaan banken nog of zijn dat inmiddels instituten uit een grijs verleden?
