Een officieel Eventim-kaartje prijkt al een half jaar op de deur van mijn koelkast. Nieuwsbrief #25 zit in mijn inbox. En ik krijg zomaar uit het niets een sms met de vraag: ‘Dit jaar weer naar Lowlands? Download dan weer de handige Mobile Guide nu met Buddyfinder.’ A Campflight to Lowlands Paradise. We mogen weer! Shake the Planet!
Jaar op jaar verbaas ik me weer over de goed geoliede marketingmachine die Lowlands is. De onwaarschijnlijke consistentie die je terug ziet in alle externe communicatiemiddelen (tot en met de medewerkers t-shirts, consumptiemuntjes en zelfs de vuilniszakken aan toe - waar je overigens ook meteen een poncho van kan maken). Het vermogen om elk jaar het festivalterrein net weer even iets anders in te richten, zodat de Lowlander steeds weer nieuwe dingen ziet en zich kan verwonderen en verbazen. De zeer complete informatievoorziening voorafgaand aan, tijdens en na het festival voor ons als bezoekers. Elke ochtend weer die versgedrukte krant met de recensies van de optredens van de dag ervoor. De media – en dan met name radio en tv – die continu aanwezig zijn en rechtstreeks verslag doen. Ook als je er niet bij kunt zijn, kun je dus toch dit festival ‘beleven’. De klantvriendelijkheid van de medewerkers achter de bar, bij de muntenverkoop, bij de ingang en de parkeerplaats, ja waar eigenlijk niet. Voor mij is dit brand (event) management pur sang. En inderdaad een Paradijs voor ons als klanten/bezoekers, want het programma van optredens, films en voorstellingen loopt drie dagen lang precies op schema. Een hele prestatie lijkt me met een keur aan eigenwijze artiesten. En afwisselend en compleet is het ook nog.
Niet alleen Lowlands (Mojo) zelf laat zich van zijn beste marketeerskant zien. Ook merken als Coca-Cola, Converse, DE, Oxfam Novib, Greenpeace, Amnesty International en Hema maken er op dit festival een speciaal feestje van. Een gewoon promotiestandje is er niet bij. Want op Lowlands moet het net even anders zijn, creatief, zinneprikkelend en bijzonder verrassend. Bovendien ook nog eens een belevings- en interactie-waarde hebben.
En dus kwam DE een aantal jaren geleden met de inmiddels razendpopulaire ‘Koffiewekker’. Je koopt het koffiewekkerpakket - bestaande uit een T-shirt, zweetbandje en 3 koffiebonnen – plakt de koffiewekkersticker op je tent en tussen 8 en 12 komen de koffiebezorgers bij je tentje langs.
Coca-Cola bracht dit jaar Emergency Refreshment (E.R.). De dames van het team speuren in sexy verpleegstersoutfits naar oververhitte bezoekers die wel een ‘refreshment’ kunnen gebruiken. Zoals een lekker colaatje, of een massage.
Converse kwam als hoofdsponsor weer met de Converse Compound. Een multicreatief platvorm van twee verdiepingen vol activiteiten. Zo kon je je Converse schoeisel laten pimpen, je eigen ultieme schoen ontwerpen, een afbeelding van je gezicht op ‘n tas laten drukken, je eigen videoclip opnemen, of het mini-museum met o.a. schoenen van Metallica bezoeken.
De Hema staat inmiddels bekend om de Campingwinkel, waar je alles wat je op de camping nodig hebt kan kopen.
Bij Oxfam Novi
b kon je ambassadeur worden van het zelfdoen: een belofte voor de onderwijscampagne doen, een eerlijk drankje of hapje nuttigen bij het Doehetzelf restaurant, Doehetzelf bingo spelen met je vrienden of je eigen bio-sapje persen. Ook verspreidden ze een variatie aan Doehetzelf Tips. Kleine dingen die je kan doen om de wereld een beetje beter, leuker of eerlijker te maken.
Greenpeace vroeg bezoekers van het Lowlandsfestival om steun voor een sterk klimaatakkoord, straks in Kopenhagen. You Turn the Earth. Zij moesten ín een heuse opblaasbare wereldbol van twee meter over het water de aarde letterlijk in de goede richting duwen. Of tekenen voor de campagne en een kledingstuk laten oppimpen door het mobiele naaiatelier. Een door de bezoeker bereden fiets dreef een naaimachine aan en daarmee werd een badge op je kleding genaaid.
Onder het motto ‘Geen vrouw is opgewassen tegen seksueel geweld’ plaatste Amnesty naast de Grolsch-tent douchecabines om festivalbezoekers bewust te maken van het seksuele geweld dat vrouwen in Congo iedere dag ondergaan. Men kon tegen betaling van een festivalmuntje douchen en daarmee het werk van Amnesty steunen.
Als dit allemaal geen beleveniscommunicatie is, dan weet ik het niet meer!
(Misschien is het daarom dat de gemiddelde Lowlander na dit weekend van onderdompeling en interactie moeite heeft met afkicken van het festival…)
En dan, het liefst het het dak open van de oude cabrio, het tochtje over de bruggen naar Noord. Af en toe een slokje en genieten van de wolken, het water en het uitzicht op de sluizen en… ook hier het gevoel van vrijheid. Het zijn toch vaak de kleine dingen die er toe doen.
