Na een dag of 10 Dominicaanse Republiek is het me duidelijk geworden hoe ‘technisch’ sales en marketing bij ons in Europa is. We maken mooie dingen op de computer, en laten dat vervolgens met de mooiste printers uitdraaien of op het bijzonderste papier drukken en afwerken, we sturen de prachtigste html-mails, maken flitsende flashbanners en houden presentaties om de beleving te versterken. Hoe anders is dat in de meeste gevallen op de Cariben.
Gevels, uithangborden en aankondigingen inclusief typografie worden voor het grootste deel nog met de hand gemaakt, in de meeste heldere kleuren. Inclusief spelfouten in de goedbedoelde buitenlandse teksten speciaal voor de toeristen (corrector, wat is dat?). De locale bevolking is arm en men verdient weinig (3 euro per dag is al heel wat) dus ik kan me voorstellen dat ze ver gaan om hun waren aan de man/toerist te brengen. En dus bedrijven ze sales in de puurste vorm. Een compliment, een stralende witte lach, een uitgestoken hand. ‘Hola amiga, where you from? Come have a look it’s for free.’ Geef je de hand dan ben je de klos en moet je komen kijken naar de meest afzichtelijke prullaria die in grote hoeveelheden voorhanden zijn. Eigenlijk is oogcontact al funest. En kijk je bij de een, dan is de ander ontzettend beledigd als je ook niet bij hem komt kijken. Omsingelen van een toerist is niet ongebruikelijk. Als Nederlander heb ik natuurlijk een grondige hekel aan dit push-gedrag, en geef ik geen hand, kijk ik niet, en koop dus niets. De sales methoden hier werken bij mij dus averechts…
Tijdens de excursies kunnen ze er ook wat van. Eerst moet je al een behoorlijke duit neerleggen voor het tripje zelf. En dan komen de foto’s die de excursieleider zo leuk spontaan van je lijkt te maken ‘omdat jullie echt zo’n leuke groep zijn’. Zo leuk dat er ook gefilmd wordt, op en onder water, of op het land, maakt niet uit. Later blijkt dat je de foto’s op dvd kunt kopen, evenals de film, opgeleukt met beelden van bijzondere dingen die je die dag niet zelf hebt kunnen zien. Zo kan het voorkomen dat de excursieleider tijdens de BBQ met zijn laptop en een mobiele DVD-brander in de weer is. Of dat je nadat je besloten hebt om geen merchandise te kopen, toch overstag gaat omdat het blanco flesje Mamajuana (de locale drank) ineens bedrukt is met je eigen foto en toch wel leuk is om te hebben. Aha, daarom moesten we net even aanleggen op het strand met de boot…
Fotografie is handel hier. Ik snap er niks van, de gemiddelde toerist heeft zelf al 1 of meerdere digitale camera’s bij zich toch? Als je aankomt op het vliegveld begint het al: kom je met je opgeblazen vermoeide witte koppie het vliegtuig uit, moet je eerst op de foto met Dominicaanse dames in klederdracht alvorens je richting douane mag, niemand komt daar onderuit. Die foto kun je dan weer kopen als je het land weer uit gaat. En in het resort kun je ook je lol op: op de foto met prachtig afgetrainde en uitgedoste Dominicanen, of met de ene dag een aapje, de andere dag een slang, of dan weer een papegaai als je wilt. Wel de foto kopen in de lobby natuurlijk…
Maar goed, als je als Hollander echt krenterig wil zijn zit je hier met all inclusive natuurlijk goed. Al is het natuurlijk wel zo menswaardig om de locale bevolking die het lang zo goed niet heeft als wij hier af en toe een extraatje toe te schuiven. En dan krijg je ook gewoon die stralend witte lach, ben je die amiga en kun je gerust ook een hand geven.
Saskia Schipper
Gisteren een fascinerend gesprek gehad met de Nederlandse tak van Slump Dwellers International. Een federatie van sloppen-bewoners uit 33 landen die via spaargroepjes proberen vanuit de informele maatschappij gehoord te worden in de formele maatschappij. Met inmiddels meer dan 3,5 miljoen leden vertegenwoordigen zij de stem van de aller-armsten in onze wereld. Het belang van deze stem is onderstreept door een donatie van de Gates-Foundation, die inziet dat het ondersteunen van de processen van de armsten zelf misschien wel de beste methode is om het armoede-probleem in de wereld op te lossen.
