Het einde van het jaar en dus de hoogste tijd voor de gebruikelijke lijstjes. Mijn favoriet? De boardroom agenda 2010 van Management Scope.
- Zijn wij klaar voor de upturn
- Binden en boeien van personeel
- Hoe zorgen we voor nieuwe producten en diensten
- Het Nieuwe Werken, participatief leidinggeven en de werknemer 2.0
- Risicobeheersing
- Greening the Enterprise
- WK 2010
En dan vraagt de oplettende lezer natuurlijk waar zijn de overige 3? Daarom mijn toevoeging!
Op plaats 0, Identiteit. Omdat heel veel bedrijven hun identiteit de afgelopen jaren verloren zijn en punt 1 t/m 6 alleen maar effectief en consistent te bereiken zijn als je je identiteit scherp voor ogen hebt. En dan weet je ook meteen of punt 7 echt iets is voor jouw organisatie!
Op plaats 8 Maatschappelijke Betrokkenheid. Geen enkele organisatie kan bestaan zonder respect voor en interactie met zijn omgeving. Vroeger werd dat modieus License to Operate genoemd, in 2010 gaat het over veel meer. Over de strategische keuze om mens en organisatie te verbinden met een ideële grondhouding. En ook daarvoor is het kennen van je identiteit onontbeerlijk.
Tenslotte op plaats 9 het vermogen tot Tegen-denken. Teveel en te vaak zien wij organisaties keuzes maken die voortkomen uit de heersende cultuur of structuur of omdat de concurrenten het ook doen. Het vermogen tot tegendenken is essentieel om een eigen, duurzaam concurrerende plek in de markt te vinden. (Of zelfs in een nieuwe markt). C-Roots heeft daarom het concept van De Keerzijde ontwikkelt. Een alternatieve kijk op organisatie, marketing of product waarbij wij met overgave en overtuiging op zoek gaan naar een echt alternatief. Vraag het pamflet #6 aan via office@c-roots.com als u meer wilt weten!
Mogen wij u zo aan het eind van 2009 veel wijsheid toewensen voor 2010. Enne… natuurlijk staat onze deur ook in 2010 wijd open!
We hebben twee jaar gewerkt aan het proces van de ontdekking van identiteit. Eureka. Uit enthousiame schilderen we het op de muren. De radartje, de olie, hup, in de centrifuge. Alles komt uiteindelijk samen.
Jacqueline
Uncool: To try to be cool, and fail and be an embarrassment to people nearby, or end up looking like a fool.
(Bron: Urban dictionary)
Er was eens een tijd dat je niet gezien wilde worden binnen een straal van 250 meter van een Zeeman-filiaal. Want bij Zeeman je kleding kopen, dat is vooral niet cool. Alsof je geen geld hebt voor een normaal stukje kleding zeg! En als je er dan toch stiekem iets kocht, dan deed je dat ongezien, incognito, en knipte je als een idioot alle labeltjes uit zodra je de kassabon in handen had.
Dus toen vriendje vol trots het randje van zijn nieuwe boxer showde en ik daar ‘Zeeman’ las, moest ik aanvankelijk even hard lachen. Maar wat blijkt, Zeeman is ineens helemaal cool. Goed fout dus. Op vele websites wordt er over deze coole boxers geschreven. Zoals op iLoveFashionNews :
“Wij zeggen HOT! Weg met de Björn Borg boxers in alle kleuren van de regenboog. Wij gaan voor de gele en blauwe Zeeman boxers. Wij zeggen dit wordt een hit!”
Volgens de website van Blije Gasten wordt de boxer zelfs al het ‘Dirkje’ van Zeeman genoemd, verwijzend naar de rode Dirk tas, en is er zelfs een speciale Hyves pagina voor opgestart.
De Reclametijgers hebben het over een dikke vinger richting populaire merken als Björn Borg, Calvin Klein of Aussiebum. Goed inspelen in deze ‘tijden van crisis‘ door Zeeman. Het bedrijf wil laten zien dat zij ook een über hippe onderbroek op de markt kunnen brengen.
Zeeman zegt GOEDkoop en verrassend te zijn. Weggeven ís verrassend, en het is zo goedkoop dat deze vorm van sampling geen enorme kostenpost is. Bovendien zegt het iets over vertrouwen in het eigen product: proberen kán tot (herhaal)aankopen leiden.
Is het dan zo makkelijk om een merk goed in de markt te zetten en klanten te trekken en te binden? Of blijft het bij een onderbroekenlolletje? Ik ben benieuwd.
Saskia Schipper
Ik heb er altijd al een zwak voor gehad. Inkt op papier, magazines. brochures, boeken, posters. Daar waar je ontwerp blijvend wordt. Het is toch anders bij film en alles op internet, dat blijft een bepaalde tijdelijkheid houden omdat je eigenijk kan blijven veranderen en bijschaven. Met drukwerk is het ‘out of your hands’, tenminste dat was altijd zo. Maar dat wordt steeds minder, het digitaal printen gaat steeds meer op drukken lijken en of je nu inkt gebruikt of toner wat maakt het nog uit. Maar ook de de prachtige tegenstellingen verdwijnen. De vette machines met het spierwitte papier. De nuchtere drukkers naast de conceptuele ontwerpers. dat ene puntgave exemplaar versus de grote oplage. De geur van inkt met de geur van papier. Het drukken was de kroon op het hele proces. Mijn liefde ervoor is ontstaan in de tijd dat we de schoolkrant van Het Amsterdams lyceuum drukte in de kelder van een vriend. Waar andere stencilde drukte wij op een ‘Moby Dick’, een klein echt drukpersje. ’s Avonds na school tot diep in nacht met platen van Don McClean. Zodat we de volgende dag vol spanning door de gangen liepen en afwachtte wat onze rebelse cartoons en opruiende stukjes voor effect hadden. Het hoogte punt was als de schoolkrant door de rector verboden werd en uit de roulatie moest worden gehaald. Dat was de garantie voor roem en succes. Je wist dan zeker dat iedereen hem gelezen had want het stond gedrukt dus dan was het waar.
Maar goed drukkers hebben het moeilijk, dat was pijnlijk zichtbaar toen ik laatst voor het december nummer van Incompany bij Roto Smeets was. De grote drukkerij in Utrecht gaat dicht en de immens grote hallen waar eens de grote persen en rollen papier stonden staan half leeg met alleen nog de zichtbaar op de vloer de uitgesleten plekken waar ze ooit stonden….
Bart-Jan Horrée
